PROGRAM CZYSTE POWIETRZE

..Opracowanie oraz szerokie konsultacje społeczne Programu „Czyste Powietrze” oraz wzmocnienie Komitetu Sterującego ds. Krajowego programu Ochrony Powietrza i powierzenie mu zadania czuwania nad pilnym i efektywnym wdrożeniem niniejszych rekomendacji oraz regularne monitorowanie postępów przy Radzie Ministrów.

ocena realizacji

 

Działania na rzecz czystego powietrza wymagają koordynacji i współdziałania wielu resortów – środowiska, energii, gospodarki, rozwoju, finansów, edukacji, itd. Niestety tego typu podejścia brakowało od wielu lat. Koordynacja może mieć miejsce jedynie z poziomu rady ministrów, gdyż wymaga ona pogodzenia wielu, niejednokrotnie sprzecznych interesów reprezentowanych przez różne resorty. Funkcji koordynacyjnej nie spełniał jak dotąd Komitet Sterujący ds. Krajowego Programu Ochrony Powietrza (przez ostatnie pięć miesięcy odbyły się zaledwie dwa spotkania Komitetu Sterującego). Na pozytywną ocenę zasługuje fakt, powołania przez Prezesa Rady Ministrów Pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów do spraw programu „Czyste Powietrze” (Zarządzenie nr 40 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 marca 2018 r.). Pierwsze posiedzenie „odnowionego” Komitetu Sterującego KPOP odbyło się z udziałem Premiera Morawieckiego 12 kwietnia bieżącego roku. Według zapowiedzi Premiera posiedzenia Komitetu mają odbywać się raz na dwa tygodnie, z udziałem sekretarzy i podsekretarzy stanu z poszczególnych resortów (PAS na bieżąco będzie monitorował postępy prac Komitetu Sterującego).

Niepokój jednak budzi brak zaplecza instytucjonalnego Pełnomocnika ds. Czystego Powietrza. który będzie ograniczał możliwości skutecznego działania.

Wbrew zapowiedziom w ramach Komitetu Sterującego nie dokonano przeglądu programu „Czyste Powietrze”, nie przeprowadzono też jego szerokich konsultacji społecznych. Według informacji udzielonych przez Pełnomocnika ds. Programu Czyste Powietrze przegląd ten ma nastąpić w najbliższym czasie. Jest on konieczny, gdyż w obecnym kształcie program Czyste Powietrze jest jedynie listą kilkunastu luźnych rekomendacji. Wprawdzie niektóre z nich mają fundamentalne znaczenie dla poprawy jakości powietrza (normy węgla, standardy emisyjne dla kotłów) to brakuje wielu kluczowych działań (tj. normy emisyjne dla kotłów na paliwa stałe o mocy 0,5 – 1 MW, standardy emisyjne dla ogrzewaczy pomieszczeń, system kontroli źródeł emisji, itd.). Ponieważ lista ta nie zawiera celów, szczegółowego harmonogramu, ani alokacji budżetowych nie można jej traktować jako kompleksowego programu. Logicznym rozwiązaniem byłoby dokonanie przeglądu istniejącego już dokumentu – Krajowy Program Ochrony Powietrza, KPOP (który w 2015 r. przyjęło Ministerstwo Środowiska) oraz nadanie temu programowi większej rangi jako programu Rady Ministrów (w przeciwnym razie będą obowiązywały dwie nieskoordynowane strategie – jedna wyrażona w KPOP, a druga w programie Czyste Powietrze).